قیمت فولاد آلیاژی
فولاد آلیاژی Alloy steel فولادی است که در ترکیب آن علاوه بر آهن و کربن. از یک یا چند عنصر دیگر مانند منگنز، نیکل، کروم، مولیبدن، وانادیم، سیلیسیوم و بور نیز بکارگیری میشود.
از دیگر عناصری که کمتر استفاده میشود. میتوان به آلومینیوم، کبالت، مس، سریم، نیوبیوم، تیتانیوم، تنگستن، قلع، روی، سرب و زیرکونیوم اشاره کرد.
یکی از پرکاربردترین فلزات در سطح جهان فولاد است که به دلیل استحکام بالا، قیمت مناسب. و سازگاری با عناصر مختلف کاربرد گستردهای در صنایع مختلف هواپیماسازی، خودروسازی، نفت و پتروشیمی و… دارد. فولاد میتواند عناصر مختلف در طبیعت را جذب و ویژگیهای منحصر به فرد جدیدی را حاصل آورد که به آنها فولادهای آلیاژی میگویند.
این نوع فولاد نسبت به فولادی که فقط از کربن تولید میشود؛ معمولاً در برابر نیروهای مکانیکی و حرارتی مقاومت بیشتری از خود نشان میدهد.
قیمت فولاد آلیاژی
مزایای فولادی آلیاژی
- افزایش سختی
- افزایش چقرمگی
- مقاومت به سایش و خوردگی
معایب
- قابلیت جوشکاری کمتر
- قابلیت تراش کمتر
کاربردها
1- ساخت سازههای بزرگ:
از فولادهای آلیاژی به دلیل استحکام بالا در ساخت سازههای بزرگ مانند فرودگاه، پل، استادیوم و… استفاده میشود.
از این نوع لولهها به دلیل شکلپذیری بالا، نصب راحت بدون نیاز به عملیات حرارتی و ماندگاری زیاد در صنعت ساختمان استفاده میشود. لولههای درز جوش قطر بزرگ، لوله بدون درز و لولههای FEW یا جوش الکتروفیوژن. جزو این لولهها هستند که مقاومت بالایی در مقابل دما و فشار بسیار زیاد و خوردگی دارند.
3- تولید محصولات نواری و کلافی:
از نوارها به شکل نورد گرم و سرد و کلافها به شکل گالوانیزه گرم برای تولید محصولات ساختمانی. مانند چهارچوبهای فولادی، تیر سردر، پرلین دیوار و سقف و… استفاده میشود.
قیمت فولاد آلیاژی
4- محصولات طویل:
از دیگر کاربردهای فولادهایِ آلیاژی میتوان به ساخت محصولات بلندی مانند شاهتیر، میله، ریل، لوله و کابل آلیاژی و مقاطع سازهای اشاره نمود.
5- ساخت ورق و نوارهای مسطح:
ورقهای فولادی در گرید و اندازههای مختلف تولید و در ساختمانسازی استفاده میشود و با جوشکاری به مقاطع مختلف وصل میشوند.
انواع فولادهای آلیاژی براساس درصد عناصر
در حالت کلی این نوع فولادها به دو ردهی زیر تقسیم میشوند:
فولاد با آلیاژ کم: این نوع فولاد دارای کمتر از 8 درصد عناصر آلیاژی است.
فولاد با آلیاژ زیاد: بیش از 8 درصد عناصر آلیاژی در آنها وجود دارد. و فولادهای ضد زنگ در همین دسته قرار دارند.
انواع فولادهای آلیاژی براساس نوع عناصر
1- فولاد آلیاژی منگنزدار:
اضافه کردن منگنز به فولاد باعث افزایش شکلپذیری فولاد میشود. از فولادهای منگنزدار میتوان به فولاد ابزار O2 و فولادهای A4,A10 اشاره نمود. همچنین فولاد ضدزنگ یا فولاد 201 دارای مقادیر زیادی منگنز است.
2-فولاد آلیاژی نیکلدار:
اضافه کردن نیکل تا حدود 35 درصد به فولاد باعث افزایش نیروی کششی و سختی فولاد. مقاومت فولاد در برابر زنگزدگی و خوردگی و شکلپذیری مناسب آن میشود. فولادهای 23XX,25XX در ردهی فولادهای نیکلدار قرار دارند. همچنین تمام فولادهای ضدزنگ آستنیتی جزو فولادهایِ آلیاژی نیکلدار هستند.
3-فولاد کرومدار:
روش مقاومت فولادِ آلیاژی کرومدار به خوردگی به اینصورت است که وقتی این آلیاژ در مجاورت اکسیژن قرار بگیرد. عنصر کروم اولین مادهای است که اکسید میشود. و این اکسید شدن منجر به تولید لایهای میشود که بقیه قسمتهای آلیاژ را از خوردگی محافظت میکند.
از نمونههای فولادِ آلیاژی کرومدار میتوان به فولاد ابزار مدل D2 و فولاد ضد زنگ 303 و 316 اشاره کرد.
4-فولاد آلیاژی وانادیومدار:
اضافه کردن وانادیوم به فولاد باعث میشود فولاد بافتی ریزدانه و ظریفی داشته باشد و قابلیت شکلپذیری آن افزایش یابد. همچنین در فولادهای آلیاژی که میزان وانادیوم آنها 0.2 تا 0.15 درصد است. کاربیدهای این عنصر علاوه بر کنترل اندازه دانهها بر استحکام و سختی فولاد میافزاید.
5- فولاد آلیاژی کبالتدار:
افزودن کبالت به فولاد باعث میشود که ذرات آستنیت در آن شکل نگیرند. و در نتیجه سختی فولاد حتی در دماهای بسیار بالا و بحرانی تغییر نکند. همچنین برای افزایش سختی و استحکام فولاد کبالتدار مقداری تنگستن هم به آن اضافه میکنند.
قیمت فولاد آلیاژی
از فولادِ آلیاژی کبالتدار برای ساخت ابزار تندبر HSS استفاده میکنند.
6- فولاد آلیاژی تنگستندار:
7- فولاد آلیاژی مولیبدندار:
تفاوت فولاد آلیاژی با فولاد غیر آلیاژی (ساده)
اولین و بنیادیترین تفاوت میان فولاد آلیاژی و فولاد غیرآلیاژی (ساده) به میزان کربن آنها بازمیگردد.
به عبارت دقیقتر، در فولاد آلیاژی مقدار کربن بسیار کم است، در حالی که فولاد غیرآلیاژی دارای حداقل 2 درصد کربن میباشد.
از سوی دیگر، دامنه کاربرد این دو نوع فولاد در صنایع نیز تفاوت چشمگیری با یکدیگر دارد.
به گونهای که فولاد آلیاژی به دلیل خواص متنوع، کاربرد گستردهتری در صنایع مختلف پیدا کرده است، در حالی که فولاد غیرآلیاژی عمدتاً تنها در ساختمانسازی مورد استفاده قرار میگیرد.
افزون بر این، تنوع آلیاژی در فولادهای آلیاژی بسیار بالاست و میتوان با ترکیبات جدید، فولادهای آلیاژی نوینی را تولید کرد.
در مقابل، در فولادهای غیرآلیاژی تنها با کم و یا زیاد کردن میزان کربن میتوان فولاد تولید نمود و از این نظر تنوع محدودی دارند.
همچنین، فرآیند تولید این دو دسته فولاد نیز اساساً با یکدیگر متفاوت است.
به طور مشخص، فولاد آلیاژی از وارد کردن عناصر جدید به ترکیب فولاد در زمان ذوب ایجاد میشود، اما فولاد غیرآلیاژی صرفاً با ترکیب کربن و آهن به دست میآید.
یکی دیگر از تفاوتهای کلیدی، رفتار این فولادها در برابر عوامل محیطی است.
به بیان دیگر، فولاد آلیاژی خاصیت مقاومت به خوردگی دارد، در حالی که فولاد غیرآلیاژی به راحتی با اکسیژن ترکیب شده و اکسید آهن (زنگزدگی) تشکیل میدهد.
از جمله نکات پیشرفتهتر در این مقایسه، وجود نوع ویژهای از فولاد آلیاژی به نام «سوپرآلیاژ» است.
به طور خلاصه، سوپرآلیاژها گونه پیشرفتهتری از فولاد آلیاژی محسوب میشوند و در برابر بیش از یک سوم حرارت نقطه ذوب خود مقاوم هستند.
برای نمونه، از این نوع سوپرآلیاژها در ساخت توربینهای حرارتی استفاده میشود که نیاز به تحمل دمای بسیار بالا دارند.
در مقابل، در فولاد غیرآلیاژی چنین قابلیتی وجود ندارد و تولید سوپرآلیاژ از این دسته فولادها ممکن نیست.
در نتیجه، میتوان گفت که فولادهای آلیاژی به دلیل انعطافپذیری در ترکیببندی، عملکرد برتری در صنایع پیشرفته و شرایط عملیاتی سخت دارند.
و در پایان، آگاهی از این تفاوتها به مهندسان و طراحان کمک میکند تا متناسب با نیاز هر پروژه، نوع فولاد مناسب را انتخاب نمایند.